Երբ Ռունյան ծնվում է, աշխարհում տարօրինակ բաներ են տեղի ունենում: Դիմաքս իմաստուն ծառի անտառից բոլոր բնակիչները վախից փախչում են: Միայն չար հարսանիքներն են մնում, որոնք ուրախանում են կայծակի տեսքից:
Դիմաքսը զգուշացնում է նրանց, որ այդ կայծակը վտանգավոր է, բայց նրանք չեն լսում և սկսում են երգել: Ծառը հասկանում է, որ այս կայծակը նոր բան չի բերելու, բայց հարսանիքները չեն հասկանում:
Միայն Լուֆիան է երգում անտառում, և Դիմաքսը հիշում է, որ այդ երգը չար հարսանիքների համար չէ: Նա զգուշացնում է Լուֆիային, որ չար հարսանիքները նրան կգտնեն և կվնասեն: Դիմաքսն ասում է, որ լուֆիայի հենց այդ երգն է նոր աշխարհի ստեղծման սկիզբը:
Լուֆիան հարցնում է, թե ով է ինքը, և ինչու է այդ երգը գալիս իրենից: Դիմաքսը պատասխանում է, որ ինքը չգիտի, բայց ասում է, որ Լուֆիայի նպատակը նոր աշխարհ ստեղծելն է:
Լուֆիան հանդիպում է Դիմաքս իմաստուն ծառի հետ: Դիմաքսը հարցնում է, թե ո՞րն է երեխայի անունը, բայց Լուֆիան պատասխանում է, որ ինքը դեռ չի որոշել: Դիմաքսը բացատրում է, որ Լուֆիան պետք է դնի երեխայի անունը, որպեսզի նա չդառնա անհետանալի:
Լուֆիան որոշում է երեխային տալ Ռունյա անունը, որը նշանակում է «անխռով»: Դիմաքսը ուրախանում է, որ Լուֆիան որոշել է երեխայի անունը, որովհետև դա կօգնի երեխային ապրել:
Ռունյա անունը նշանակում է նրա ճակատագիրը՝ լինել անխռով, բայց միևնույն ժամանակ ունենալ իր անունը, որը կպաշտպանի նրան:
Ռունյայի անունը շատ կարևոր է: Անունը չի կարող լինել սովորական, այլ պետք է լինի հզոր, հաստատուն և մոռացկոտ։ Այդպես նա կլինի ապահով։
Բոլոր հին ավագները հասկանում են, որ չի կարելի քննարկել երեխայի մասին: Եթե որևէ մեկը փորձի քննադատել Ռունյային, Դիմաքսը շատ կզայրանա։ Այդ պատճառով բոլոր բարիքների պահապանները, ովքեր պաշտպանում են ավագներին, անմիջապես սկսում են հետևել Ռունյայի ճակատագրին։
Ռունյան ստանում է ոչ միայն անուն, այլ նաև հզոր պաշտպանություն՝ բարիքների պահապանների կողմից
Դիմաքսը ուրախանում է և խոստանում է Ռունյային պահպանել: Նա նստում է իր գահին և ցույց է տալիս երեխային, որպեսզի բոլորը տեսնեն: Նա խոստանում է, որ այսուհետ ոչ մի չարք չի կարող վնասել Ռունյային:
Ռունյայի ծնունդը հզոր նորություն է բերում աշխարհին: Բոլորը հավատում են, որ նա հատուկ է, և նրան պաշտպանում են Դիմաքսը և բարիքների պահապանները
Ռունյային տանում հեռու իր մայրիկից՝ Լուֆիայից: Բոլորը, ովքեր ներկա էին, գիտեին, որ Ռունյան չի կարող ապրել առանց իր մոր, բայց նրա ճակատագիրը մեկ այլ էր: Լուֆիայի սիրտը կոտրվում էր վշտից, երբ նա հասկանում է, որ այլևս չի կարող իր աղջկան պահել իր մոտ:
Դիմաքսը բացատրում է, որ Լուֆիան պետք է թույլ տա Ռունյային գնալ, քանի որ նա ունի իր սեփական ճակատագիրը: Միայն երբ Ռունյան մեծանա, նա կարող է վերադառնալ իր մայրիկի մոտ:
Լուֆիան չի կարողանում հանդուրժել իր աղջկա բաժանումը: Նա փախչում է դեպի անտառ և իր մանկության երազանքը, որը չէր կատարվել, վերածում է մի ցավի, որը նրան կտառապի իր ամբողջ կյանքի ընթացքում:
Ռունյան հատուկ է, նրա ճակատագիրը տարբեր է մյուսներից, և նրա ծնունդը բերել է ոչ միայն ուրախություն, այլև մեծ ցավ նրա մայրիկի համար:
Լուֆիայի կորուստը իրականում շատ մեծ է: Նա ասում է, որ մայրական սերը կարող է երկրի վրա ամենաուժեղ զգացմունքը լինել: Երբեմն այն այնքան ուժեղ է, որ կարող է ամբողջ աշխարհը շրջել ու գլխիվար անել:
Դիմաքսը նաև ասում է, որ իրենք, որպես իմաստուններ, չպետք է օգտագործեն այդ ուժը, քանի որ այն կարող է վտանգավոր լինել: Նա բացատրում է, որ նրանք ապրում են իրենց քաղաքում, որտեղ ամեն ինչ հանգիստ է, իսկ մայրական վիշտը և ցավը իրենց համար անծանոթ են:
Չնայած Դիմաքսը իմաստուն է, նա չի կարողանում հասկանալ Լուֆիայի ցավը, քանի որ նա երբեք նման բան չի ապրել:
Դիմաքսը նրան վերցնում է, որպեսզի պաշտպանի չար ուժերից և բարձրացնի նրան Անխռով քաղաքի լուսավոր կողմը: Նա ասում է, որ Ռունյան պետք է մեծանա այնտեղ, որտեղ հանգիստ է և խաղաղ:
Ռունյան մեծանում է առանց մոր, բայց պաշտպանված է Դիմաքսի կողմից։ Նա միայնակ է, բայց նրա ճակատագիրը կօգնի նրան հաղթել չար ուժերին:
երբ Ռունյան մեծանում է, նա սկսում է իր ներսում զգալ մի տարօրինակ զգացմունք: Այն նման է մայրական վշտին, որը նա ժառանգել է իր մորից: Այսպիսով, չնայած նա ապրում է Անխռով քաղաքում, նա զգում է ցավ, որը նրան այլ է դարձնում:
Մայրական սերը կարող է լինել այնքան ուժեղ, որ այն կապահովի երեխային նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա իր մորից հեռու է: